Sandalyemde kendimce otururken, bir ses beklerken kulaklarım, duyduğum sesin karmaşasını yaşadım bir süre.. Kolay olmayacaktı biliyordum.. Ama sessizliğe mahkum olmakta bu kadar yorucu muydu.. Her ânım olduğu gibi, her kelimemde olduğunu belki bilmezdi..

Zaman, uzaklarda olduğundan daha yavaş ilerliyor gibiydi.. Böyle anlardaysa durduğunu görmek artık şaşırtmıyordu.. Zamanda durabiliyordu, herşey gibi..

Çocukluğumun en hafif eğlencesiydi balonlar. Çekmecemde sakladığım balonum aklıma geldi.. Elime aldım ve kırmızısının büyüsünde düşlerim oldu.. Söyleyemediğim onlarca kelime vardı, şu an burada.. Derin bir nefes aldım, ve tek nefeste balonumu şişirdim.. Düşlerimi, düşüncelerimi, kelimelerimi doldurdum içine,...,tek nefeste..

Belki çok hafiftiler, belki maddesellikleri olmadığından, balonum uçmaya başladı.. Ağzını sıkıca kapadıktan sonra ucuna bir ip bağladım. Ne uzun, ne kısa.. Öyle bir an oldu ki, ipin ucuna kendimi bağladım.. Ya ben çok küçülmüştüm, ya da balonum çok büyüktü.. Artık bende onun peşinden yükseklere çıkabiliyordum.. Rüzgara bıraktık kendimizi.. Başıboş salına salına.. Rüzgar bilirdi nereye götüreceğini, nereye gitmek istediğimi..


by